18.4 Leukocyty i płytki krwi – anatomia i fizjologia

18.4 Leukocyty i płytki krwi – anatomia i fizjologia
4.7 (94.5%) 40 votes

cele nauczania

Pod koniec tego rozdziału będziesz mógł:

  • Opisz ogólną charakterystykę leukocytów
  • Klasyfikuj leukocyty według ich pochodzenia, głównych cech strukturalnych i podstawowych funkcji
  • Omów najczęstsze nowotwory złośliwe z udziałem leukocytów
  • Zidentyfikuj rodowód, podstawową strukturę i funkcję płytek krwi

The leukocyt, powszechnie znany jako biała krwinka (lub WBC), jest głównym składnikiem obrony organizmu przed chorobami. Leukocyty chronią organizm przed inwazyjnymi mikroorganizmami i komórkami ciała za pomocą zmutowanego DNA i usuwają zanieczyszczenia. Płytki krwi są niezbędne do naprawy naczyń krwionośnych w przypadku ich uszkodzenia; zapewniają również czynniki wzrostu dla leczenia i naprawy. Zobacz podsumowanie leukocytów i płytek krwi.

Chociaż leukocyty i erytrocyty pochodzą zarówno z krwiotwórczych komórek macierzystych w szpiku kostnym, bardzo się od siebie różnią na wiele znaczących sposobów. Na przykład leukocyty są znacznie mniej liczne niż erytrocyty: Zazwyczaj jest ich tylko 5000 do 10000 na µL. Są one również większe niż erytrocyty i są jedynymi uformowanymi elementami, które są kompletnymi komórkami, posiadającymi jądro i organelle. I chociaż istnieje tylko jeden rodzaj erytrocytów, istnieje wiele rodzajów leukocytów. Większość z tych typów ma znacznie krótszą żywotność niż erytrocyty, niektóre tak krótkie, jak kilka godzin lub nawet kilka minut w przypadku ostrej infekcji.

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech leukocytów jest ich ruch. Podczas gdy erytrocyty spędzają dni krążąc w naczyniach krwionośnych, leukocyty rutynowo opuszczają krew, aby pełnić funkcje obronne w tkankach organizmu. Dla leukocytów sieć naczyniowa jest po prostu autostradą, którą podróżują i wkrótce zjeżdżają, aby dotrzeć do swojego prawdziwego celu. Po przybyciu często otrzymują różne nazwy, takie jak makrofagi lub mikrogleje, w zależności od ich funkcji. Jak pokazano w, opuszczają naczynia włosowate – najmniejsze naczynia krwionośne – lub inne małe naczynia krwionośne w procesie znanym jako emigracja (z łaciny na „usunięcie”) lub diapeza (dia- = „through”; -pedan = „leap”), w którym przeciskają się przez sąsiednie komórki w ścianie naczynia krwionośnego.

Po opuszczeniu naczyń włosowatych niektóre leukocyty zajmą ustalone pozycje w tkance limfatycznej, szpiku kostnym, śledzionie, grasicy lub innych narządach. Inni będą poruszać się po przestrzeniach tkanek bardzo podobnie jak ameby, stale rozszerzając błony plazmatyczne, czasem wędrując swobodnie, a czasem w kierunku, w którym przyciągają je sygnały chemiczne. To przyciąganie leukocytów występuje z powodu dodatnia chemotaksja (dosłownie „ruch w reakcji na chemikalia”), zjawisko, w którym uszkodzone lub zainfekowane komórki i pobliskie leukocyty emitują odpowiednik chemicznego wywołania „911”, przyciągając więcej leukocytów do tego miejsca. W medycynie klinicznej zróżnicowane liczby rodzajów i odsetków obecnych leukocytów są często kluczowymi wskaźnikami przy diagnozowaniu i wyborze leczenia.

Rysunek 1. Emigracja. Leukocyty opuszczają naczynie krwionośne, a następnie przemieszczają się przez tkankę łączną skóry właściwej w kierunku rany. Niektóre leukocyty, takie jak eozynofil i neutrofil, są scharakteryzowane jako granulowane leukocyty. Uwalniają substancje chemiczne z granulek, które niszczą patogeny; są również zdolne do fagocytozy. Monocyt, leukocyt agranularny, różnicuje się w makrofag, który następnie fagocytuje patogeny.

Kiedy naukowcy po raz pierwszy zaczęli obserwować poplamione szkiełka krwi, szybko stało się jasne, że leukocyty można podzielić na dwie grupy, w zależności od tego, czy ich cytoplazma zawiera dobrze widoczne granulki:

  • Ziarniste leukocyty zawierają obfite granulki w cytoplazmie. Należą do nich neutrofile, eozynofile i bazofile (możesz zobaczyć ich linię w szpikowych komórkach macierzystych).
  • Podczas gdy granulki nie są całkowicie pozbawione granulowane leukocyty, są znacznie mniej i mniej oczywiste. Leukocyty ziarniste obejmują monocyty, które dojrzewają do makrofagów, które są fagocytarne, i limfocyty, które powstają z limfoidalnej linii komórek macierzystych.

Granulowane leukocyty

Rozważymy ziarniste leukocyty w kolejności od najczęstszych do najmniej powszechnych. Wszystkie te są wytwarzane w czerwonym szpiku kostnym i mają krótką żywotność od godzin do dni. Zazwyczaj mają klapowane jądro i są klasyfikowane według tego, który rodzaj plamy najlepiej podkreśla ich granulki ().

Ryc. 2. Granulowane leukocyty. Neutrofil ma małe granulki, które zabarwiają jasny liliowy i jądro z dwoma do pięciu płatów. Granulki eozynofili są nieco większe i wybarwiają się na czerwono-pomarańczowo, a ich jądro ma od dwóch do trzech płatów. Bazofil ma duże granulki, które zabarwiają się od ciemnoniebieskiego do fioletowego i jądro z dwoma klapami.

Najczęstszy ze wszystkich leukocytów, neutrofile będzie zwykle stanowić 50–70 procent całkowitej liczby leukocytów. Mają 10–12 lat µm średnicy, znacznie większy niż erytrocyty. Nazywa się je neutrofilami, ponieważ ich granulki najwyraźniej pokazują się z plamami, które są chemicznie obojętne (ani kwaśne, ani zasadowe). Granulki są liczne, ale dość drobne i zwykle wydają się liliowe. Jądro ma wyraźny klapkowaty wygląd i może mieć od dwóch do pięciu płatów, których liczba wzrasta wraz z wiekiem komórki. Starsze neutrofile mają rosnącą liczbę płatów i często są nazywane polimorfojądrowy (jądro o wielu formach) lub po prostu „polis”. Młodsze i niedojrzałe neutrofile zaczynają rozwijać płaty i są znane jako „pasma”.

Neutrofile szybko reagują na miejsce zakażenia i są wydajnymi fagocytami, preferującymi bakterie. Ich granulki obejmują lizozym, enzym zdolny do lizy lub zniszczenia bakteryjnych ścian komórkowych; utleniacze, takie jak nadtlenek wodoru; i defensyny, białka, które wiążą się z bakteryjnymi i grzybowymi błonami plazmatycznymi i przebijają je, powodując wyciek zawartości komórek. Nienormalnie wysoka liczba neutrofili wskazuje na infekcję i / lub zapalenie, szczególnie wywołane przez bakterie, ale występuje także u pacjentów z oparzeniami i innych osób doświadczających niezwykłego stresu. Uraz oparzenia zwiększa proliferację granulocytów obojętnochłonnych w celu zwalczania infekcji, która może wynikać ze zniszczenia bariery skóry. Niska liczba może być spowodowana toksycznością leku i innymi zaburzeniami oraz może zwiększać podatność osoby na infekcję.

Eozynofile zazwyczaj stanowią 2–4 procent całkowitej liczby leukocytów. Mają także 10–12 lat µm średnicy. Granulki eozynofili wybarwiają się najlepiej kwaśną plamą zwaną eozyną. Jądro eozynofilu będzie zazwyczaj miało od dwóch do trzech płatów, a przy odpowiednim zabarwieniu granulki będą miały wyraźny kolor od czerwonego do pomarańczowego.

Granulki eozynofili obejmują cząsteczki przeciwhistaminowe, które przeciwdziałają aktywności histamin, zapalnych substancji chemicznych wytwarzanych przez bazofile i komórki tuczne. Niektóre granulki eozynofili zawierają cząsteczki toksyczne dla pasożytniczych robaków, które mogą dostać się do organizmu przez powłokę lub gdy dana osoba spożywa surowe lub niedogotowane ryby lub mięso. Eozynofile są również zdolne do fagocytozy i są szczególnie skuteczne, gdy przeciwciała wiążą się z celem i tworzą kompleks antygen-przeciwciało. Duża liczba eozynofili jest typowa dla pacjentów doświadczających alergii, pasożytniczych robaków i niektórych chorób autoimmunologicznych. Niska liczba może być spowodowana toksycznością leku i stresem.

Bazofile są najmniej powszechnymi leukocytami, zwykle zawierającymi mniej niż jeden procent całkowitej liczby leukocytów. Są nieco mniejsze niż neutrofile i eozynofile w wieku 8–10 lat µm średnicy. Granulki bazofili wybarwiają się najlepiej przy użyciu zasadowych (zasadowych) plam. Bazofile zawierają duże granulki, które zbierają ciemnoniebieską plamę i są tak powszechne, że mogą utrudniać zobaczenie dwupłatkowego jądra.

Ogólnie, bazofile nasilają odpowiedź zapalną. Dzielą tę cechę z komórkami tucznymi. W przeszłości komórki tuczne były uważane za bazofile, które opuściły krążenie. Jednak wydaje się, że tak nie jest, ponieważ dwa typy komórek rozwijają się z różnych linii.

Granulki bazofili uwalniają histaminy, które przyczyniają się do stanu zapalnego, i heparynę, która przeciwdziała krzepnięciu krwi. Wysoka liczba bazofili jest związana z alergiami, infekcjami pasożytniczymi i niedoczynnością tarczycy. Niska liczba jest związana z ciążą, stresem i nadczynnością tarczycy.

Leukocyty ziarniste

Leukocyty ziarniste zawierają mniejsze, mniej widoczne granulki w swojej cytoplazmie niż ziarniste leukocyty. Jądro ma prosty kształt, czasem z wgłębieniem, ale bez wyraźnych płatów. Istnieją dwa główne typy agranulocytów: limfocyty i monocyty (patrz).

Limfocyty są jedynym uformowanym elementem krwi, który powstaje z limfoidalnych komórek macierzystych. Chociaż początkowo tworzą się w szpiku kostnym, znaczna część ich późniejszego rozwoju i rozmnażania zachodzi w tkankach limfatycznych. Limfocyty są drugim najczęściej występującym rodzajem leukocytów, stanowiącym około 20–30 procent wszystkich leukocytów i są niezbędne do odpowiedzi immunologicznej. Zakres wielkości limfocytów jest dość szeroki, przy czym niektóre autorytety uznają dwie klasy wielkości, a inne trzy. Zazwyczaj duże komórki to 10–14 µmi mają mniejszy stosunek jądra do cytoplazmy i więcej granulek. Mniejsze komórki to zazwyczaj 6–9 µm z większą objętością jądra do cytoplazmy, tworząc efekt „halo”. Kilka komórek może wykraczać poza te zakresy w przedziale 14–17 µm. To odkrycie doprowadziło do klasyfikacji w trzech zakresach rozmiarów.

Trzy główne grupy limfocytów obejmują komórki NK, komórki B i komórki T. Komórki naturalnego zabójcy (NK) są zdolne do rozpoznawania komórek, które nie wyrażają białek „własnych” na błonie komórkowej lub które zawierają obce lub nieprawidłowe markery. Te „nie-własne” komórki obejmują komórki rakowe, komórki zainfekowane wirusem i inne komórki z nietypowymi białkami powierzchniowymi. W ten sposób zapewniają uogólnioną, niespecyficzną odporność. Większe limfocyty są zazwyczaj komórkami NK.

Komórki B i komórki T, zwane także Limfocyty B. i Limfocyty T., odgrywają znaczącą rolę w obronie organizmu przed określonymi patogenami (mikroorganizmy chorobotwórcze) i biorą udział w specyficznej odporności. Jedna postać komórek B (komórki plazmatyczne) wytwarza przeciwciała lub immunoglobuliny, które wiążą się ze specyficznymi obcymi lub nienormalnymi składnikami błon plazmatycznych. Jest to również określane jako odporność humoralna (płyn ustrojowy). Komórki T zapewniają odporność na poziomie komórkowym, fizycznie atakując obce lub chore komórki. ZA komórka pamięci jest różnorodnością zarówno komórek B, jak i T, które tworzą się po ekspozycji na patogen i szybko reagują po kolejnej ekspozycji. W przeciwieństwie do innych leukocytów komórki pamięci żyją przez wiele lat. Komórki B podlegają procesowi dojrzewania w bjeden szpik, podczas gdy komórki T podlegają dojrzewaniu w thymus. To miejsce procesu dojrzewania powoduje powstanie komórek B i T. Funkcje limfocytów są złożone i zostaną szczegółowo omówione w rozdziale dotyczącym układu limfatycznego i odporności. Mniejsze limfocyty to komórki B lub T, chociaż nie można ich odróżnić w normalnym rozmazie krwi.

Nieprawidłowo wysoka liczba limfocytów jest charakterystyczna dla infekcji wirusowych, a także niektórych rodzajów raka. Nienormalnie niska liczba limfocytów jest charakterystyczna dla długotrwałej (przewlekłej) choroby lub immunosupresji, w tym spowodowanej infekcją HIV i terapiami lekowymi, które często obejmują sterydy.

Monocyty pochodzą z szpikowych komórek macierzystych. Zwykle stanowią 2–8 procent całkowitej liczby leukocytów. Zazwyczaj łatwo je rozpoznać po dużym rozmiarze 12–20 µmi wcięcia lub jądra w kształcie podkowy. Makrofagi to monocyty, które opuściły krążenie i fagocytują gruz, obce patogeny, zużyte erytrocyty i wiele innych martwych, zużytych lub uszkodzonych komórek. Makrofagi uwalniają również defensyny przeciwdrobnoustrojowe i chemotaktyczne chemikalia, które przyciągają inne leukocyty w miejsce infekcji. Niektóre makrofagi zajmują ustalone miejsca, podczas gdy inne wędrują przez płyn tkankowy.

Nienormalnie wysoka liczba monocytów jest związana z infekcjami wirusowymi lub grzybiczymi, gruźlicą oraz niektórymi postaciami białaczki i innymi chorobami przewlekłymi. Nienormalnie niskie liczby są zwykle spowodowane supresją szpiku kostnego.

Większość leukocytów ma stosunkowo krótką żywotność, zwykle mierzoną w godzinach lub dniach. Produkcja wszystkich leukocytów rozpoczyna się w szpiku kostnym pod wpływem CSF i interleukin. Wtórna produkcja i dojrzewanie limfocytów zachodzi w określonych regionach tkanki limfatycznej zwanych ośrodkami zarodkowymi. Limfocyty są w pełni zdolne do mitozy i mogą wytwarzać klony komórek o identycznych właściwościach. Ta zdolność umożliwia zachowanie przez całe życie odporności na wiele zagrożeń, które napotkano w przeszłości.

Leukopenia jest stanem, w którym wytwarzanych jest zbyt mało leukocytów. Jeśli stan ten jest wyraźny, osoba może nie być w stanie odeprzeć choroby. Nadmierna proliferacja leukocytów jest znana jako leukocytoza. Chociaż liczba leukocytów jest wysoka, same komórki często są niefunkcjonalne, co naraża osobnika na zwiększone ryzyko choroby.

Białaczka jest rakiem obejmującym wiele leukocytów. Może dotyczyć tylko jednego określonego rodzaju leukocytów z linii mieloidalnej (białaczka mielocytowa) lub linii limfatycznej (białaczka limfocytowa). W przewlekłej białaczce dojrzałe leukocyty gromadzą się i nie umierają. W ostrej białaczce występuje nadprodukcja młodych, niedojrzałych leukocytów. W obu warunkach komórki nie działają poprawnie.

Chłoniak jest postacią raka, w którym masy złośliwych limfocytów T i / lub B gromadzą się w węzłach chłonnych, śledzionie, wątrobie i innych tkankach. Podobnie jak w białaczce, złośliwe leukocyty nie działają prawidłowo, a pacjent jest podatny na infekcje. Niektóre postacie chłoniaka zwykle postępują powoli i dobrze reagują na leczenie. Inni mają tendencję do szybkiego postępu i wymagają agresywnego leczenia, bez którego są szybko śmiertelni.

Czasami możesz zobaczyć płytki krwi zwane trombocyty, ale ponieważ ta nazwa sugeruje, że są rodzajem komórki, nie jest dokładna. Płytka nie jest komórką, ale raczej fragmentem cytoplazmy komórki zwanej a megakariocyt który jest otoczony błoną plazmową. Megakariocyty pochodzą od szpikowych komórek macierzystych (patrz) i są duże, zwykle 50–100 µm średnicy i zawierają powiększone, klapowane jądro. Jak wspomniano wcześniej, trombopoetyna, glikoproteina wydzielana przez nerki i wątrobę, stymuluje proliferację megakarioblastów, które dojrzewają do megakariocytów. Pozostają one w obrębie tkanki szpiku kostnego () i ostatecznie tworzą przedłużenia płytek-prekursorów, które rozciągają się przez ściany naczyń włosowatych szpiku kostnego, uwalniając do krążenia tysiące fragmentów cytoplazmatycznych, z których każdy jest otoczony odrobiną błony plazmatycznej. Te zamknięte fragmenty to płytki krwi. Każdy megakarocyt uwalnia 2000–3000 płytek krwi podczas swojego życia. Po uwolnieniu płytek resztki megakariocytów, które są niewiele więcej niż jądrem komórkowym, są spożywane przez makrofagi.

Płytki krwi są stosunkowo małe, 2–4 µm średnicy, ale liczne, z typowo 150 000–160 000 na µL krwi. Po wejściu do krążenia około jedna trzecia migruje do śledziony w celu przechowywania w celu późniejszego uwolnienia w odpowiedzi na pęknięcie naczynia krwionośnego. Następnie zostają aktywowane w celu spełnienia swojej podstawowej funkcji, jaką jest ograniczenie utraty krwi. Płytki krwi pozostają tylko około 10 dni, a następnie są fagocytowane przez makrofagi.

Płytki krwi mają zasadnicze znaczenie dla hemostazy, zatrzymania przepływu krwi po uszkodzeniu naczynia. Wydzielają także różne czynniki wzrostu niezbędne do wzrostu i naprawy tkanek, szczególnie tkanki łącznej. W niektórych terapiach stosuje się napary skoncentrowanych płytek krwi, aby stymulować gojenie.

Trombocytoza jest stanem, w którym jest za dużo płytek krwi. Może to powodować powstawanie niepożądanych skrzepów krwi (zakrzepica), potencjalnie śmiertelne zaburzenie. Jeśli występuje niewystarczająca liczba płytek krwi, tzw małopłytkowość, krew może nie krzepnąć prawidłowo, co może spowodować nadmierne krwawienie.

Ryc. 3. Płytki krwi. Płytki krwi pochodzą z komórek zwanych megakariocytami.

Leukocyty działają w obronie ciała. Wyciskają się ze ścian naczyń krwionośnych poprzez emigrację lub diapezę, a następnie mogą przemieszczać się przez płyn tkankowy lub przywiązać się do różnych narządów, w których walczą z organizmami chorobotwórczymi, chorymi komórkami lub innymi zagrożeniami zdrowia. Granulowane leukocyty, w tym neutrofile, eozynofile i bazofile, powstają ze szpikowych komórek macierzystych, podobnie jak monocyty agranularne. Inne granulocytowe leukocyty, komórki NK, komórki B i komórki T powstają z limfoidalnej linii komórek macierzystych. Najbardziej rozpowszechnionymi leukocytami są neutrofile, które jako pierwsze reagują na infekcje, szczególnie bakteriami. Około 20–30 procent wszystkich leukocytów to limfocyty, które mają kluczowe znaczenie dla obrony organizmu przed określonymi zagrożeniami. Białaczka i chłoniak to nowotwory złośliwe obejmujące leukocyty. Płytki krwi to fragmenty komórek zwanych megakariocytami, które zamieszkują szpik kostny. Podczas gdy wiele płytek krwi jest przechowywanych w śledzionie, inne wchodzą do krążenia i są niezbędne dla hemostazy; wytwarzają również kilka czynników wzrostu ważnych dla naprawy i leczenia.

Czy potrafisz rozpoznać i zidentyfikować różne uformowane elementy? Musisz to zrobić w sposób systematyczny, skanując wzdłuż obrazu. Standardową metodą jest użycie siatki, ale nie jest to możliwe w przypadku tego zasobu. Spróbuj zbudować prostą tabelę z każdym typem leukocytów, a następnie narysuj znak dla każdego zidentyfikowanego typu komórki. Spróbuj sklasyfikować co najmniej 50, a może nawet 100 różnych komórek. Czy na podstawie odsetka komórek, które policzysz, liczby przedstawiają normalny rozmaz krwi czy coś wydaje się nienormalne?

To powinno wydawać się normalnym rozmazem krwi.

Przejrzyj pytania

1. Proces, w którym leukocyty przeciskają się przez sąsiednie komórki w ścianie naczynia krwionośnego, nazywa się ________.

  1. leukocytoza
  2. dodatnia chemotaksja
  3. emigracja
  4. rozciąganie cytoplazmatyczne

2. Które z poniższych opisuje neutrofil?

  1. obfity, agranularny, szczególnie skuteczny przeciwko komórkom rakowym
  2. obfity, ziarnisty, szczególnie skuteczny przeciwko bakteriom
  3. rzadko, agranularny, uwalnia przeciwbakteryjne defensyny
  4. rzadki, ziarnisty, zawiera wiele granulek wypełnionych histaminą

3. Limfocyty T i B ________.

  1. są polimorfojądrowe
  2. są zaangażowane w specyficzną funkcję immunologiczną
  3. nadmiernie namnażają się w leukopenii
  4. są najbardziej aktywne przeciwko pasożytniczym robakom

4. Pacjentka doświadcza ciężkich, uporczywych objawów alergii, które zmniejszają się, gdy przyjmuje lek przeciwhistaminowy. Który leukocyt prawdopodobnie przed leczeniem miał zwiększoną aktywność?

  1. bazofile
  2. neutrofile
  3. monocyty
  4. Naturalne komórki zabójców

5. Trombocyty są dokładniej nazywane ________.

  1. czynniki krzepnięcia
  2. megakaryoblasty
  3. megakariocyty
  4. płytki krwi

Krytyczne pytania dotyczące myślenia

1. Jednym z najczęstszych działań niepożądanych chemioterapii raka jest niszczenie leukocytów. Przed kolejnym zaplanowanym chemioterapią pacjent przechodzi badanie krwi zwane bezwzględną liczbą neutrofili (ANC), które ujawnia, że ​​jego liczba neutrofili wynosi 1900 komórek na mikrolitr. Czy jego zespół opieki zdrowotnej prawdopodobnie kontynuowałby chemioterapię? Czemu?

2. Poprzedniego wieczora pacjent został przyjęty na oddział oparzeń cierpiący na ciężkie oparzenie obejmujące lewą kończynę górną i ramię. Badanie krwi ujawnia, że ​​doświadcza on leukocytozy. Dlaczego jest to spodziewane odkrycie?

Słownik

granulowane leukocyty
leukocyty z niewielką ilością granulek w cytoplazmie; w szczególności monocyty, limfocyty i komórki NK
Limfocyty B.
(także komórki B) limfocyty, które chronią organizm przed określonymi patogenami, a tym samym zapewniają specyficzną odporność
bazofile
granulocyty, które wybarwiają się barwnikiem zasadowym (zasadowym) i przechowują histaminę i heparynę
defensyny
białka przeciwdrobnoustrojowe uwalniane z neutrofili i makrofagów, które tworzą otwory w błonach plazmatycznych w celu zabicia komórek
diapeza
(także emigracja) proces, w którym leukocyty przeciskają się przez sąsiednie komórki w ścianie naczynia krwionośnego, aby dostać się do tkanek
emigracja
(także diapeza) proces, w którym leukocyty przeciskają się przez sąsiednie komórki w ścianie naczynia krwionośnego, aby dostać się do tkanek
eozynofile
granulocyty, które barwią się eozyną; uwalniają leki przeciwhistaminowe i są szczególnie aktywne przeciwko pasożytniczym robakom
granulowane leukocyty
leukocyty z obfitymi granulkami w cytoplazmie; w szczególności neutrofile, eozynofile i bazofile
białaczka
rak z udziałem leukocytów
leukocyt
(także krwinki białe) bezbarwna, jądrzasta komórka krwi, której główną funkcją jest ochrona organizmu przed chorobą
leukocytoza
nadmierna proliferacja leukocytów
leukopenia
poniżej normalnej produkcji leukocytów
limfocyty
agranularne leukocyty limfoidalnej linii komórek macierzystych, z których wiele działa w swoistej odporności
chłoniak
postać raka, w którym masy złośliwych limfocytów T i / lub B gromadzą się w węzłach chłonnych, śledzionie, wątrobie i innych tkankach
lizozym
enzym trawienny o właściwościach bakteriobójczych
megakariocyt
komórka szpiku kostnego, która wytwarza płytki krwi
komórka pamięci
typ limfocytów B lub T, który tworzy się po ekspozycji na patogen
monocyty
agranularne leukocyty szpikowej linii komórek macierzystych krążące we krwi; monocyty tkankowe są makrofagami
komórki naturalnego zabójcy (NK)
limfocyty cytotoksyczne zdolne do rozpoznawania komórek, które nie wyrażają „własnych” białek na błonie komórkowej lub które zawierają obce lub nieprawidłowe markery; zapewniają uogólnioną, niespecyficzną odporność
neutrofile
granulocyty, które wybarwiają się neutralnym barwnikiem i są najliczniejszymi z leukocytów; szczególnie aktywny przeciwko bakteriom
polimorfojądrowy
z klapowanym jądrem, jak widać w niektórych leukocytach
dodatnia chemotaksja
proces, w którym komórka jest przyciągana do ruchu w kierunku bodźców chemicznych
Limfocyty T.
(także komórki T) limfocyty, które zapewniają odporność na poziomie komórkowym poprzez fizyczny atak obcych lub chorych komórek
trombocyty
płytki krwi, jeden z utworzonych elementów krwi, który składa się z fragmentów komórek oderwanych od megakariocytów
małopłytkowość
stan, w którym jest za mało płytek krwi, co powoduje nieprawidłowe krwawienie (hemofilia)
trombocytoza
stan, w którym jest zbyt wiele płytek krwi, co powoduje nieprawidłowe krzepnięcie (zakrzepica)

Rozwiązania

Odpowiedzi na pytania przeglądowe

  1. do
  2. b
  3. b
  4. ZA
  5. re

Odpowiedzi na krytyczne pytania dotyczące myślenia

  1. Liczba neutrofili poniżej 1800 komórek na mikrolitr jest uważana za nienormalną. Zatem ANC tego pacjenta znajduje się na dolnym końcu normalnego zakresu i nie byłoby powodu opóźniać chemioterapii. W praktyce klinicznej większość pacjentów otrzymuje chemioterapię, jeśli ich ANC wynosi powyżej 1000.
  2. Każdy silny stres może zwiększyć liczbę leukocytów, powodując leukocytozę. Oparzenie jest szczególnie prawdopodobne, aby zwiększyć proliferację leukocytów w celu zapobiegania infekcji, co stanowi znaczne ryzyko, gdy funkcja barierowa skóry zostanie zniszczona.